Previous Next Facebook Instagram Twitter Pinterest Back to top
Le modèle rouge III (Het rode model III)

Le modèle rouge III (Het rode model III)

René Magritte (in 1937)

Vraag maar raak

  • Carmel vroeg

    Wat wilde Magritte met dit schilderij vertellen? ik snap namelijk die uitleg op internet niet dat hij het monsterlijk vond de combinatie van schoenen en voeten als gewoonte

  • Museum Boijmans Van Beuningen antwoordde

    Beste Carmel, we hebben eigenlijk geen idee wat hij met dit schilderij wil vertellen. Magritte is een surrealist. De onderwerpen die hij schildert komen vaak uit zijn verbeelding of dromen. Dit kunnen ook dingen zijn die in het echt niet mogelijk zijn en raar of onlogisch zijn. Niet alleen de overloop van schoenen naar voeten is hier vreemd, ook de combinatie van de afbeelding en de titel 'Het rode model III' is verwarrend. Laat bij het bekijken van dit werk dus gerust je eigen fantasie de vrije loop, dat deed Magritte ook! Op de verdiepingspagina 'Surrealisme' kun je meer lezen over de surrealisten en hun ideeën.

  • Sofie Ponsaers vroeg

    Wat zijn de afmetingen van Het rode model?

  • Museum Boijmans Van Beuningen antwoordde

    Hoi Sofie, de afmetingen vind je op de objectpagina op Collectie Boijmans Online, onder het kopje 'specificaties' (even uitklappen). Hartelijke groeten, Rianne

  • Helmi vroeg

    Hallo. Ik heb een vraag in het algemeen over deze expositie. Hoe zijn jullie er als museum op gekomen om deze expositie te houden? En hoe kies je specifiek deze werken uit voor de expositie? Waar let je dan op?

  • Museum Boijmans Van Beuningen antwoordde

    Dag Helmi, poeh dat is natuurlijk niet in het kort te beantwoorden maar toch een poging: het surrealisme is een speerpunt in de collectie van het Boijmans. Deze tentoonstelling past dus goed in het profiel van dit museum. Daarnaast zijn een aantal aankopen uit de collectie van Edward James de basis geweest voor deze surrealismecollectie, en is het Boijmans groot geworden dankzij de schenkingen van particuliere verzamelaars. Dus ook de insteek om het surrealisme vanuit vier belangrijke verzamelaars te beschouwen sluit goed aan bij de museumgeschiedenis. Het voert te ver om hier in te gaan op de precieze selectiemethode van de kunstwerken maar het belangrijkste selectiecriterium was logischerwijs dat alle getoonde kunstwerken afkomstig zijn uit deze vier collecties. Hartelijke groeten! Rianne

  • Marlene vroeg

    Hallo, er is ook geen reden aan te geven waarom er muntstukken en een stukje krantenpapier op de grond liggen?

  • Museum Boijmans Van Beuningen antwoordde

    Hoi Marlene, als je goed kijkt, kun je naast de muntstukken en het stukje krantenpapier ook nog enkele gebrande lucifers en een uitgedrukte peuk op de grond zien: allemaal vrij alledaagse objecten die je zelf op straat zou kunnen aantreffen. De combinatie van alledaagse zaken en de bizarre voetschoenen is precies waar Magritte van hield: de toeschouwer confronteren met iets onbestaanbaars (voetschoenen), weergegeven op een bedrieglijk realistische manier. Zelfs de titel biedt geen hulp en roept alleen maar meer vragen op! Groeten, Tanja

Laden...

Bedankt, je vraag is verzonden.

Helaas, er is iets mis gegaan met het verzenden van je vraag. Probeer het aub nog eens.

High-res beeldmateriaal aanvragen

Meer informatie

De toeschouwer confronteren met een onbestaanbaar beeld in een bedrieglijk echte techniek, daar hield Magritte van. De schutting in dit schilderij ziet er heel gewoontjes uit, maar die voetschoenen niet. Wat zij betekenen is een raadsel. Gewoonlijk wil een titel nog wel eens helpen als een voorstelling onbegrijpelijk is. Hier niet. De naam ‘Het rode model’ - rood? model? - draagt alleen maar bij aan de verwarring.

Lees verder Lees minder

Collectieboek

Collectieboek Bestellen

Specificaties

Titel Le modèle rouge III (Het rode model III)
Materiaal en techniek Olieverf op doek
Objectsoort
Schilderij > Schildering > Tweedimensionaal object > Kunstvoorwerp
Locatie Dit object is in het depot
Afmetingen Dikte 3.5 cm
Breedte 136 cm
Hoogte 183 cm
Makers Schilder: René Magritte
Inventarisnummer 2992 (MK)
Credits Aankoop met steun van / Purchase with the support of: Stichting Museum Boijmans Van Beuningen, Vereniging Rembrandt, Prins Bernhard Fonds, Erasmusstichting, Stichting Bevordering van Volkskracht 1979
Collectie Moderne Kunst
Verwervingsdatum 1979
Leeftijd maker Circa 39 jaar
Verzamelaar Edward James
Tentoonstellingen Een prikkelcollectie (2000)
De Collectie Verrijkt (2011)
Gek van surrealisme (2017)
De collectie als tijdmachine (2017)
Externe tentoonstellingen Dalí, Ernst, Miró, Magritte... (2016)
Magritte, Broodthaers & de hedendaagse kunst (2017)
Magritte: The Mystery of the Ordinary 1926-1938 (2013)
Surreal Encounters - Collecting the Marvellous (2016)
Dal nulla al sogno (2018)
Onderwijs VO Surrealisme, Surrealisme
Materiaal
Object
Geografische herkomst België > West-Europa > Europa

Let op: De gegevens van dit object zijn nog niet gecontroleerd.
Neem contact op met een conservator als iets niet lijkt te kloppen.

Auteur Marijke Peyser

Op 28 januari 1937 nodigt de exentrieke Engelse verzamelaar en mecenas Edward James René Magritte uit om twee maanden bij hem te verblijven in zijn huis aan Wimpole Street 35 in Londen.[1] Deze uitnodiging loopt vooruit op een belangrijke opdracht voor Magritte: het maken van een drieluik voor de balzaal van James’ Londense woning.[2] Het betreft de hier getoonde Le modèle rouge III, La jeunesse illustrée – beide in de tweede helft van de jaren zeventig door Museum Boijmans Van Beuningen verworven van de Edward James Foundation – en Au seuil de la liberté (1937), dat zich nu in The Art Institute of Chicago bevindt. Van dit laatste werk bezit Museum Boijmans Van Beuningen een kleinere, horizontale versie uit 1930 (Au seuil de la liberté).

Over het zakelijke deel van de opdracht is gecorrespondeerd door James en de schrijver-dichter, uitgever en kunsthandelaar E.L.T. Mesens.[3] Tot nog toe zijn slechts weinig documenten over de opdracht aan het licht gekomen. Een aantal belangrijke details blijft daarom onbekend, zoals wie de onderwerpen en afmetingen suggereerde en waar de schilderijen zouden worden geplaatst. Een cruciaal, maar tot voor kort over het hoofd gezien detail, is het gebruik van het Franse woord panneaux, panelen, in plaats van paintings in de vroegste correspondentie tussen James en Magritte wanneer zij spraken over de drie werken.[4] Dit suggereert dat ze de drie werken als een eenheid voor ogen hadden, een gebruik dat teruggaat naar traditionele decoratieve wandversieringen gebaseerd op historische of mythologische onderwerpen die specifiek gemaakt worden voor een interieur.

De aanwezigheid van deze drie schilderijen in James’ balzaal wordt bevestigd door de Britse surrealist en kunstverzamelaar Roland Penrose. Hij was te gast in Wimpole Street tijdens Magritte’s verblijf in Londen en had diens doeken met eigen ogen gezien: ‘De schilderijen hingen langs de wanden van de balzaal achter eenrichtingsspiegels en waren alleen te zien als het licht achter het glas werd aangedaan’.[5] Op 18 april 1937 schrijft James, na afloop van een soiree een enthousiaste brief aan Magritte over de reacties van gasten op de werken: ‘Uw schilderijen veroorzaakten een enorme sensatie op mijn bal. Het doek La jeunesse illustrée leidde tot een groot aantal bekeringen onder de Engelse jongelui tot het surrealisme. Maar belangrijker is het feit dat de menselijke laarzen grote indruk maakten op de jeugdige, dansende stelletjes gestoken in hun kapitalistische schoeisel’.[6]

Le modèle rouge III is het linkerdeel van het drieluik, met in het midden Au seuil de la liberté en rechts La jeunesse illustrée.[7] Magritte maakte drie versies van Le modèle rouge.[8] In zijn lezing ‘La ligne de vie’ die hij in 1938 in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen houdt, vertelt de kunstenaar dat het idee voor de compositie als de oplossing van een ‘probleem’ kan worden gezien.[9] Dit ‘probleem’ verwijst naar het ‘monsterlijke’ van gewoontes en de vanzelfsprekendheid die eruit voortkomt. Het gaat hier om ‘het gemak waarmee een menselijke voet in een leren schoen geplaatst kan worden, de metamorfose die vervolgens plaatsvindt en die wordt verbeeld door het dicht bij elkaar zijn van een dode en een levende huid’.[10]

 

Noten

[1] Zie Sylvester 1993a, p. 5. Magritte blijft uiteindelijk twee weken, zie: New York/Houston/Chicago 2013-2014, pp. 195 en 208, noot 7.

[2] Tot zijn spijt kreeg Magritte geen exclusief contract met James, zoals deze wel met Dalí had afgesloten, zie nr. 16.

[3] New York/Houston/Chicago 2013-2014, p. 208, noot 8: Op 5 februari 1937 bevestigt James in een brief aan Mesens dat Magritte 250 Engelse ponden zal ontvangen voor de opdracht. James levert het benodigde schildersmateriaal als Magritte de reiskosten voor zijn rekening neemt. Zie Sylvester 1993b, p. 51.

[4] Zie New York/Houston/Chicago 2013-2014, p. 196.

[5] Sylvester 1993b, p. 53.

[6] New York/Houston/Chicago 2013-2014, p. 199.

[7] Zie Rotterdam 2017, p. 175.

[8] De andere versies bevinden zich thans in het Centre Pompidou, Parijs en Moderna Museet, Stockholm.

[9] Zie Sylvester 1992b, pp. 205-207.

[10] Brussel 1997, p. 48.

Toon catalogustekst Verberg catalogustekst

Alles over de maker

René Magritte

Lessen 1898 - Schaarbeek 1967

René Magritte studeerde aan de Academie des Beaux-Arts te Brussel. Hij begon als patroontekenaar bij een tapijtfabriek en met het ontwerpen van reclameaffiches...

Bekijk het volledige profiel