Laat je haar neer van Pipilotti Rist

De video-installatie ‘Laat je haar neer’ is permanent te zien bovenin het trappenhuis in het gratis entreegebied van het museum.

In opdracht van het H+F Mecenaat en Museum Boijmans Van Beuningen realiseert Pipilotti Rist een permanente video-installatie naar aanleiding van de succesvolle tentoonstelling ‘Elixir: het video-organisme van Pipilotti Rist’. De video-installatie ‘Laat je haar neer’ is te zien in het trappenhuis van het gratis entreegebied.

Bezoekers kunnen in een groot uitgespannen kleurrijk net van dik touw klimmen en de nieuwste video van Pipilotti Rist bekijken. De video bij ‘Laat je haar neer’ begeeft zich tussen ratio en droom, en zweeft net als de installatie tussen aarde en hemel. Vijf jaar lang is ‘Laat je haar neer’ in Museum Boijmans Van Beuningen te zien. Zappen naar andere videokunst van Karin van Dam, John Bock, Yu-Chin Tseng, Joost Conijn en Fischli & Weiss uit de museumcollectie is ook mogelijk. 

H+F Mecenaat

Han Nefkens werkt exclusief samen met Museum Boijmans Van Beuningen in de Stichting H+F Mecenaat, opgericht in 2005. Het H+F Mecenaat stelt zich ten doel op een internationaal niveau hedendaagse kunst en kunstenaars te stimuleren en onder de aandacht te brengen van een nieuw publiek. Klik hier voor meer informatie.

Huidige selectie van video's:

• Jeroen Eisinga, Arm Schaap, 1997
• Pipilotti Rist, Ik ben niet het meisje dat veel mist, 1986
• Klaas Kloosterboer, 01106 - Ballast, 2001
• Lernert & Sander, CDEFGABC, 2009
• Johannes Langkamp, Videosketches, 2012
• Anne-lise Coste, Tram performance, 1997

Meer informatie over de selectie:

Jeroen Eisinga, Arm Schaap, 1997, 16 mm-film overgezet op SD-video (kleur, geluid), Aankoop: 2001
Het oeuvre van de Jeroen Eisinga (Delft 1966) bestaat uit meerdere korte films. Onlangs kocht het museum zijn laatste werk aan, ‘Springtime’. In ‘Arm schaap’ ligt in een weiland een schaap op zijn rug dat zonder hulp niet meer overeind kan komen. De ingewanden van het dier drukken op zijn longen, waardoor het uiteindelijk zal stikken. We horen het schaap angstig hijgen. Je wil het beest het liefst overeind helpen, maar dat kan niet. Eisinga dwingt de beschouwer in de rol van voyeur en confronteert hem met gevoelens van onmacht.

Pipilotti Rist, Ik ben niet het meisje dat veel mist, 1986, Digitale Betacam, Schenking: Pipilotti Rist 2009
Vroege videowerken van Pipilotti Rist (Grabs 1962) groeiden in korte tijd uit tot klassiekers van de videokunst. Kenmerkend is een sterke verbondenheid met populaire cultuur, muziek en televisie. Daarnaast is het menselijk lichaam en het beeld van vrouwelijkheid een terugkerend thema. In ‘I’m Not the Girl Who Misses Much’ zien we Pipilotti Rist dansen en zingen. Telkens opnieuw parafraseert zij de eerste regel van John Lennons tekst voor het Beatlesliedje ‘Happiness Is a Warm Gun’ (1968). Door de versnelling en vertraging van de muziek en Rists halfnaakte verschijning lijkt deze video een parodie op de videoclipcultuur.

Klaas Kloosterboer, 01106 - Ballast, 2001, DVD, Schenking: Klaas Kloosterboer 2010
Het werk van Klaas Kloosterboer (Zuid- en Noord-Schermer 1959) refereert altijd naar de schilderkunst. Op speelse wijze zet hij het schildersdoek - naast het traditionele gebruik als tweedimensionaal schildersvlak - in voor sculpturen en installaties. In de film ‘Ballast’ steekt Kloosterboer de draak met het schilderij en diens kunsthistorische traditie. Twee enorme ballen, gemaakt van grijs plastic, worden achter de auto van de kunstenaar door een typisch Nederlands landschap getrokken. Hiermee lijkt Kloosterboer wraak te nemen op zijn eigen mislukte creaties, daarbij refererend aan de Griekse held Achilles die achter zijn strijdwagen de dode Hektor sleepte.

Lernert & Sander, CDEFGABC, 2009, DVCAM, 2.19 min, In opdracht van MTV, Courtesy: de kunstenaar
Het Amsterdamse kunstenaarsduo Lernert & Sander (Lernert Engelberts (Leerdam, 1977) en Sander Plug (Alkmaar, 1969)) maakte de afgelopen jaren verscheidene films, vaak in opdracht. Wellicht de meest bekende is de videoclip voor het nummer ‘Elektrotechnique’ van de Nederlandse rapformatie De jeugd van tegenwoordig. Voor de film ‘CDEFGABC’, gemaakt in opdracht van MTV Europe, stelden ze een dubbele glasharp samen en leerden ze zichzelf dit oorspronkelijk 18de-eeuwse instrument bespelen. In plaats van een klassiek muziekstuk, kozen ze voor een klassiek 20ste-eeuws popnummer: ‘No limit’ van 2Unlimited.

Johannes Langkamp, Videosketches, 2012, 4.23 min, Courtesy: de kunstenaar
In 2011 gaf Johannes Langkamp (Laer 1985) zich de opdracht een maand lang elke dag een video te maken. Dit werden veelal korte, wat klungelig opgenomen filmpjes, waarin hij met slapstickachtige humor visuele illusies creëert. Een vervolg daarop is het ‘videosketchbook’, een serie van korte registraties waarbij vooral de videocamera zelf het lijdend voorwerp is: het toestel wordt tussen liftdeuren geplet of op een draaiende boor gemonteerd. Op kinderlijk eenvoudige wijze fantaseert Langkamp er op los: een doos wordt een vogel en een ronddraaiende lamp laat de wereld draaien.

Anne-lise Coste, Tram performance, 1997, VHS, gedigitaliseerd, 9 min, Camera: Toslin Orgasawara, Courtesy: Ellen de Bruijne Projects
Het persbericht bij de meest recente galerietentoonstelling van Anne-Lise Coste (Marseille 1972) in Nederland bevatte een enthousiast statement van de kunstenaar zelf. Zo was er te lezen: “…and I go, happens what happens…”. In het werk van Coste op papier, doek en video heerst rebellie. Zo ook in ‘Tramperformance’, een videoregistratie waarbij de rennende kunstenaar het opneemt tegen twee trams in Zürich. Wie uiteindelijk wint is (bijna) te voorspellen, maar daar gaat ze, happens what happens.