Vorige maandVolgende maandjuli 2009
di wo do vr za zo ma
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      

Pipilotti Rist - Laat Je Haar Neer

permanent te zien

foto: Ernst Moritz Butclip Als der bruder meiner mutter Pickleporno foto: Ernst Moritz I'm a victim of this song I'm not the girl foto: Ernst Moritz Entlastungen

De video-installatie ‘Laat Je Haar Neer’ is permanent te zien bovenin het trappenhuis in het gratis entreegebied van het museum. Tot en met 17 mei is de installatie onderdeel van de tentoonstelling La La La Human Steps. U kunt de installatie ook vanaf de eerste verdieping beklimmen.

In opdracht van het H+F Mecenaat en Museum Boijmans Van Beuningen heeft Pipilotti Rist in 2009 een permanente video-installatie ontworpen naar aanleiding van de succesvolle tentoonstelling ‘Elixir: het video-organisme van Pipilotti Rist’ in datzelfde jaar. 

Bezoekers kunnen in een groot uitgespannen kleurrijk net van dik touw klimmen en video's uit de museumcollectie bekijken. Zappen naar andere videokunst van Karin van Dam, John Bock, Yu-Chin Tseng, Joost Conijn en Fischli & Weiss uit de museumcollectie is mogelijk. 

H+F Mecenaat

Han Nefkens werkt exclusief samen met Museum Boijmans Van Beuningen in de Stichting H+F Mecenaat, opgericht in 2005. Het H+F Mecenaat stelt zich ten doel op een internationaal niveau hedendaagse kunst en kunstenaars te stimuleren en onder de aandacht te brengen van een nieuw publiek. Klik hier voor meer informatie.

Huidige selectie van video’s:

  • I’m Not the Girl Who Misses Much, 1986
  • (Entlastungen), Pipilottis Fehler, 1988
  • Als der Bruder meiner Mutter geboren wurde, duftete es nach wilden Birnenblüten vor dem braungebrannten Sims
  • Pickelporno, 1992
  • Blutclip, 1993
  • I’m a Victim of This Song, 1995

I’m Not the Girl Who Misses Much, 1986
Het werk van Pipilotti Rist is sterk verbonden met populaire cultuur, muziek en televisie. In ‘I’m Not the Girl Who Misses Much’ zien we Pipilotti Rist dansen en zingen. Telkens opnieuw zingt zij de eerste regel van het door John Lennon geschreven Beatlesliedje ‘Happiness Is a Warm Gun’ (1968). De video lijkt een parodie op traditionele videoclips.

(Entlastungen), Pipilottis Fehler, 1988
Naast populaire cultuur is ook het menselijk lichaam een terugkerend thema in het werk van Rist. Vaak speelt zij zelf de hoofdrol in haar video’s. In ‘(Entlastungen) Pipilotti´s Fehler’ zakt ze, op de muziek van de meidenrockband Les Reines Prochaines, steeds opnieuw in elkaar. Rist was van 1988 tot 1994 zangeres van deze band.

Als der Bruder meiner Mutter geboren wurde, duftete es nach wilden Birnenblüten vor dem braungebrannten Sims
Tegen een achtergrond van winterse berglandschappen zijn beelden van de geboorte van een kind te zien. Met bijna wetenschappelijke belangstelling zijn verschillende fases van de bevalling nauwkeurig in beeld gebracht. De feitelijkheid van deze beelden contrasteert met de titel, waarin de geboorte als een zeer persoonlijke herinnering wordt gepresenteerd. De muziek heeft Rist zelf ingezongen.
Let op: deze video bevat expliciete beelden.

Pickelporno, 1992
In dit werk zoomt Pipilotti Rist in op verschillende lichaamsdelen. De video toont borsten, ogen en schaamhaar in sterk uitvergrote, ongebruikelijke proporties. Hierdoor neemt de camera de positie in van een seksuele partner. Met haar opnames onderzoekt Rist de mogelijkheid om seksuele gevoelens zichtbaar te maken. Close-ups van het lichaam worden gecombineerd met beelden van de natuur en het heelal. De plaatsing van een wereldbol tussen twee vrouwenbenen herinnert aan het werk ‘L’origine du monde’ (De oorsprong van de wereld) van Courbet (1866).

Blutclip, 1993
In ‘Blutclip’ staat opnieuw het menselijk lichaam en vrouwelijkheid centraal. In deze video speelt Rists lichaam en haar eigen menstruatie de hoofdrol. Net als bij ‘Pickelporno’ combineert ze close-ups van een naakt lijf met beelden van de natuur en de ruimte. Het vrouwelijk lichaam wordt zo in verband gebracht met vruchtbaarheid, de oorsprong van de wereld en het wonder van het menselijk bestaan.

I’m a Victim of This Song, 1995
Kenmerkend voor het werk van Rist is een sterke verbondenheid met populaire cultuur, muziek en televisie. In een aantal van haar werken ‘covert’ ze een popsong op geheel eigen wijze. ‘I’m a Victim of This Song’ is hier een voorbeeld van. Hierin schreeuwt Rist de zin ‘Ik wil niet verliefd worden!’ steeds maar harder. De krijsende vrouwenstem zorgt in eerste instantie voor een gevoel van paniek en beklemming, maar is juist ook een krachtig onderdeel van een verder sentimenteel lied.